<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE ArticleSet PUBLIC "-//NLM//DTD PubMed 2.7//EN" "https://dtd.nlm.nih.gov/ncbi/pubmed/in/PubMed.dtd">
<ArticleSet>
<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه باقرالعلوم (ع)</PublisherName>
				<JournalTitle>علوم سیاسی</JournalTitle>
				<Issn>1735-0557</Issn>
				<Volume>1</Volume>
				<Issue>سال اول - شماره دوم - پاییز 77</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>1998</Year>
					<Month>09</Month>
					<Day>23</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>.</ArticleTitle>
<VernacularTitle>نظریه گفتمان</VernacularTitle>
			<FirstPage>156</FirstPage>
			<LastPage>183</LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">7455</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>دیوید</FirstName>
					<LastName>هوارث</LastName>
<Affiliation>دیوید هوارث</Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2014</Year>
					<Month>08</Month>
					<Day>02</Day>
				</PubDate>
			</History>
		<Abstract></Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">نظریه گفتمان به [بررسى] نقش اَعمال و عقاید اجتماعى معنادار در زندگى سیاسى&lt;br /&gt; مى‏پردازد. این نظریه روشى را که نظام‏هاى معنایى (گفتمان‏ها) طرز آگاهى یافتن مردم از&lt;br /&gt; نقش‏هایشان در جامعه را شکل مى‏دهند بررسى مى‏کند و به تجزیه و تحلیل شیوه&lt;br /&gt; تأثیرگذارى این نظام‏هاى معنایى یا گفتمان‏ها بر فعالیت‏هاى سیاسى مى‏پردازد. گفتمان‏ها&lt;br /&gt; را نباید ایدئولوژى، به مفهوم سنتى و محدود آن (یعنى مجموعه عقایدى که به وسیله آن&lt;br /&gt; عاملان اجتماعى، اعمال اجتماعى سازمان یافته‏شان را توجیه و تشریح مى‏کنند)&lt;br /&gt; پنداشت. مفهوم گفتمان در برگیرنده همه انواع اعمال سیاسى و اجتماعى است ؛ از جمله&lt;br /&gt; نهادها و سازمان‏ها.
     نظریه گفتمان از علوم تعبیرى اى همچون هرمنوتیک، پدیدارشناسى، ساخت‏گرایى&lt;br /&gt; و شالوده شکنى الهام مى‏گیرد (ر.ک: دالمیر(1) و مک کارتى(2)، 1977). این علوم یا به&lt;br /&gt; تفسیر متون فلسفى و ادبى مى‏پردازند و یا به تحلیل شیوه‏اى که به واسطه آن، اشیاء و&lt;br /&gt; تجربیات معنایشان را کسب مى‏کنند. با قرار گرفتن در این شیوه تفکر، رویکرد گفتمان&lt;br /&gt; شباهت‏هایى با روش تفهّم یا وِرشتِهِن(3) ماکس وبر پیدا مى‏کند. در این روش‏شناسى،&lt;br clear=&quot;all&quot; /&gt; محقق علوم اجتماعى سعى مى‏کند تا خود را به جاى عاملى که در جامعه عمل مى‏کند&lt;br /&gt; تصور کرده، بدین طریق اعمال اجتماعى را درک نماید. تفاوت در این است که تجزیه و&lt;br /&gt; تحلیل کننده گفتمان راه‏هایى را مى‏آزماید که به واسطه آن‏ها ساخت‏هاى معنایى&lt;br /&gt; شکل‏هاى خاص عمل را ممکن مى‏کنند. براى انجام چنین کارى او سعى مى‏کند بفهمد&lt;br /&gt; که چگونه گفتمان‏هایى که به فعالیت‏هاى عاملان اجتماعى شکل مى‏دهند تولید&lt;br /&gt; مى‏شوند، کار مى‏کنند و تغییر پیدا مى‏کنند. در تلاش براى فهم این موارد تحقیق، تحلیل&lt;br /&gt; کننده گفتمان اولویت را به مفاهیم سیاسى‏اى همچون غیریت سازى(4)، عاملیت(5)،&lt;br /&gt; قدرت و سلطه(6) مى‏دهد.
     این مقاله شامل چهار بخش است: بخش اول به پیشینه بسط و توسعه نظریه گفتمان&lt;br /&gt; اختصاص دارد؛ بخش دوم بعضى از ویژگى‏هاى اصلى این رویکرد را با جزئیات بیشتر&lt;br /&gt; ارائه مى‏کند؛ بخش سوم نشان مى‏دهد که چگونه نظریه گفتمان با توجه به مورد&lt;br /&gt; تاچرگرایى بر مشکلات تجربى فایق مى‏آید؛ و بخش آخر نقدهاى اصلى این رویکرد را&lt;br /&gt; ارزیابى مى‏کند.</OtherAbstract>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://psq.bou.ac.ir/article_7455_2bfdc1e354c4e231b7348540435b6bfb.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>
</ArticleSet>
